Nauczyciele przemawiają publicznie częściej niż prawie ktokolwiek inny. Każda lekcja to wystąpienie przed publicznością, która nie wybrała, że tu będzie, a ten sam nauczyciel może we wtorek prezentować coś współpracownikom na radzie pedagogicznej, a w czwartek mówić do sali pełnej rodziców. A jednak bardzo niewielu nauczycieli kiedykolwiek uczono, jak posługiwać się głosem, radzić sobie z tremą czy budować strukturę wystąpienia.
Oto praktyczne porady dotyczące wystąpień publicznych dla nauczycieli, stworzone z myślą o klasie, a nie o sali konferencyjnej: głos, pauzy, postawa, trema, pytania oraz to, jak rozpocząć i zakończyć lekcję lub prezentację. Źródła naukowe podajemy na końcu.
Jakie są najważniejsze porady dotyczące wystąpień publicznych dla nauczycieli?
Najważniejsze porady dotyczące wystąpień publicznych dla nauczycieli to: chroń głos, zamiast go podnosić, świadomie stosuj pauzy i planuj, jak rozpoczniesz i zakończysz każdą lekcję lub wystąpienie. Dodaj spokojną, otwartą mowę ciała i prostą rutynę radzenia sobie z tremą, a z mniejszym wysiłkiem łatwiej utrzymasz uwagę sali. Wszystko to są umiejętności, więc rozwijają się dzięki praktyce i informacji zwrotnej.

Jak nauczyciele mogą chronić swój głos?
Twój głos to Twoje główne narzędzie pracy i jest delikatniejszy, niż się wydaje. W dużym badaniu obejmującym 2531 osób w dwóch stanach USA 57,7% nauczycieli zgłosiło zaburzenia głosu w jakimś momencie życia, wobec 28,8% osób wykonujących inne zawody; 11,0% nauczycieli miało problem z głosem w chwili wywiadu, wobec 6,2% pozostałych osób. Autorzy stwierdzili, że zawód nauczyciela należy do zawodów wysokiego ryzyka zaburzeń głosu.
Praktyczne sposoby na oszczędzanie głosu na lekcji:
- Nie przekrzykuj hałasu. Umów się z klasą na niewerbalny sygnał ciszy (podniesiona ręka, odliczanie na tablicy, dźwięk) i poczekaj, aż zadziała, zamiast podnosić głos.
- Podejdź bliżej, zamiast mówić głośniej. Podejście do grupy jest często skuteczniejsze niż mówienie przez całą salę.
- Oddaj głos uczniom. Praca w parach, zadania grupowe i wyjaśnienia uczniów skracają czas, w którym mówisz, i wydłużają czas, w którym uczniowie myślą. Nasz artykuł uczenie się oparte na współpracy podsuwa pomysły, jak taką pracę zorganizować.
- Rozważ nagłośnienie , jeśli uczysz w dużych lub głośnych pomieszczeniach. W niewielkim badaniu randomizowanym z udziałem 44 nauczycieli, którzy już mieli problemy z głosem, zarówno przenośny wzmacniacz głosu, jak i instruktaż higieny głosu przyniosły w niektórych pomiarach większą poprawę niż brak leczenia, a nauczyciele korzystający ze wzmacniacza zgłaszali większą łatwość wydobywania głosu.
Chrypka, która nie mija, to nie coś, co trzeba przetrzymać: poproś o radę lekarza lub logopedę.
Jak pauzy pomagają utrzymać uwagę słuchaczy?
Cisza to jedno z najmocniejszych narzędzi mówcy, a nauczyciele zwykle korzystają z niej zbyt rzadko. W swoim klasycznym przeglądzie badań nad zadawaniem pytań Mary Budd Rowe zauważyła, że gdy nauczyciele zadają uczniom pytanie, zwykle czekają na odpowiedź krócej niż sekundę, a gdy uczeń skończy mówić, reagują lub zadają kolejne pytanie w czasie krótszym niż sekunda. Jej przegląd rozróżnia dwie pauzy: czas oczekiwania 1, po zadaniu pytania, i czas oczekiwania 2, po odpowiedzi ucznia, oraz analizuje, jak można szkolić nauczycieli, by wydłużali obie.
Jak stosować pauzy w praktyce:
- Zrób pauzę po pytaniu i powstrzymaj się od przeformułowania go lub samodzielnego odpowiadania. Jeśli to pomaga, licz w myślach.
- Zrób pauzę po odpowiedzi , zanim ją ocenisz. Inni uczniowie często coś dodają, a pierwszy uczeń może dokończyć własną myśl.
- Zrób pauzę przed kluczową myślą. Krótka cisza sygnalizuje „to ważne” lepiej niż głośniejszy głos.
- Zrób pauzę, aby odzyskać uwagę. Przerwanie w pół zdania, gdy w sali robi się głośno, często działa szybciej niż przekrzykiwanie hałasu.
Zwolnienie tempa może też pomóc słuchaczom, którzy śledzą Twoją wypowiedź w drugim języku: to sytuacja częsta w klasach wielojęzycznych i na spotkaniach międzynarodowych.
Jak nauczyciel powinien stać i poruszać się przed klasą?
Mowa ciała pokazuje uczniom, czy czujesz się pewnie i swobodnie oraz czy interesujesz się nimi, zanim wypowiesz choć słowo. Nie potrzebujesz scenariusza dla każdego gestu, ale kilka nawyków robi widoczną różnicę:
- Znajdź swoje stałe miejsce. Wybierz miejsce, z którego wszyscy Cię widzą, i wracaj tam, gdy wydajesz polecenia lub wyjaśniasz coś ważnego. Uczniowie nauczą się odczytywać je jako sygnał „teraz słuchamy”.
- Stój stabilnie, a potem poruszaj się celowo. Podchodź do grupy, aby sprawdzić jej pracę lub przywrócić kogoś do lekcji, zamiast chodzić tam i z powrotem podczas mówienia.
- Trzymaj ręce na widoku i otwarte. Używaj ich, aby wskazywać na tablicę, liczyć kroki lub pokazywać wielkość, a nie, aby trzymać telefon czy bawić się długopisem.
- Utrzymuj kontakt wzrokowy z całą salą. Nauczyciele często patrzą głównie na uczniów, którzy odpowiadają. Kieruj wzrok także na tylne rogi sali i ciche rzędy.

Jak nauczyciele mogą poradzić sobie z tremą przed wystąpieniem?
Nawet doświadczeni nauczyciele denerwują się przed hospitacją, lekcją otwartą, prezentacją dla współpracowników czy zebraniem z rodzicami. Typowa rada brzmi „uspokój się”, ale badania wskazują inną możliwość. W serii eksperymentów, które obejmowały zadania polegające na wystąpieniach publicznych, Alison Wood Brooks wykazała, że osoby, które zinterpretowały swój niepokój jako ekscytację, czuły się bardziej podekscytowane i wypadały lepiej niż osoby, które próbowały się uspokoić. Prosta rozmowa z samym sobą, na przykład powiedzenie na głos „jestem podekscytowany”, wystarczyła, by zmienić ich nastawienie z zagrożenia na szansę.
Krótka rutyna przed wystąpieniem:
- Nazwij to uczucie energią: „To mnie ekscytuje”, a nie „Nie mogę się denerwować”.
- Zrób kilka powolnych wydechów, aby uspokoić głos.
- Przećwicz pierwsze dwa zdania, aż zabrzmią naturalnie.
- Przyjdź wcześniej i sprawdź salę oraz sprzęt.
Jak rozpocząć i zakończyć lekcję lub prezentację?
Pierwsza minuta nadaje ton, a ostatnia jest tym, co ludzie zabierają ze sobą, więc zaplanuj obie tak starannie jak treść.
Mocne otwarcia, na lekcji lub z dorosłymi:
- pytanie, na które lekcja lub wystąpienie odpowie;
- krótka historia, obraz lub problem z prawdziwego życia;
- jasny plan: „Dziś zrobimy trzy rzeczy”.
Unikaj zaczynania od przeprosin („Nie bardzo mi to wychodzi”) lub od problemów technicznych; przygotuj salę wcześniej.
Mocne zakończenia:
- podsumuj kluczowy przekaz w jednym lub dwóch zdaniach;
- poproś uczniów lub uczestników, aby powiedzieli, co zapamiętają lub co zrobią dalej;
- zakończ punktualnie, z jasnym kolejnym krokiem.
Ta sama struktura sprawdza się, gdy prezentujesz coś współpracownikom lub mówisz do rodziców. Zwłaszcza w rozmowie z rodzicami przekaz powinien być krótki, konkretny i pozytywny: zachęcaj do pytań i podsumuj wszystko na piśmie; nasz przewodnik po komunikacji nauczyciel–rodzic omawia to bardziej szczegółowo.
Jak nauczyciel powinien odpowiadać na pytania słuchaczy?
To przy pytaniach wielu mówców traci uwagę sali, a dobrzy nauczyciele ją odzyskują. Pomaga kilka nawyków:
- Powtórz lub przeformułuj pytanie : wszyscy je usłyszą, a Ty zyskasz kilka sekund do namysłu.
- Odpowiadaj krótko, a potem zapytaj: „Czy to odpowiada na Twoje pytanie?”
- Możesz czegoś nie wiedzieć. „Dobre pytanie, sprawdzę to i wrócę do tego” buduje więcej zaufania niż improwizowana odpowiedź.
- Zapanuj nad dominującymi głosami w uprzejmy sposób: „Posłuchajmy kogoś, kto jeszcze nie zabrał głosu”.
Jak nauczyciele mogą z czasem doskonalić swoje wystąpienia publiczne?
Wystąpienia publiczne to umiejętność, a umiejętności rozwijają się dzięki celowej praktyce i informacji zwrotnej:
- Nagraj siebie podczas dziesięciu minut lekcji i obejrzyj nagranie raz bez dźwięku (mowa ciała) i raz bez obrazu (głos i pauzy).
- Ask a colleague to observe jedną konkretną rzecz, na przykład to, jak długo czekasz po zadaniu pytania.
- Pracuj nad relacją, nie tylko nad występem. Do klasy, która Ci ufa, łatwiej się mówi; zob. nasz artykuł o relacji nauczyciel–uczeń.
- Take a course na którym możesz ćwiczyć w bezpiecznej grupie i otrzymać indywidualną informację zwrotną.
Z naszego doświadczenia w ELA
Większość nauczycieli, którzy biorą udział w naszym kursie Skuteczna komunikacja i wystąpienia publiczne dla nauczycieli i kadry edukacji nie szuka teorii: chcą ćwiczyć. Kurs ma charakter praktyczny: uczestnicy planują, układają i wygłaszają własne przemówienia i prezentacje w małej, wspierającej grupie, pracują nad zaangażowaniem słuchaczy, mową ciała i komunikacją asertywną oraz otrzymują indywidualną informację zwrotną dostosowaną do swojej roli zawodowej. Jedna z osób uczestniczących w sesji w Palermo napisała: „Z Palermo wywożę lepsze umiejętności komunikacyjne, szerszą sieć kontaktów i trwałe wspomnienia” (Ulvi Renser, Estonia). Jeśli chcesz pracować nad szerszym zestawem umiejętności, takich jak praca zespołowa, zarządzanie konfliktem i inteligencja emocjonalna, zobacz kurs Umiejętności miękkie i inteligencja emocjonalna dla nauczycieli i personelu oświatowego, albo przejrzyj wszystkie kursy Erasmus+ z zarządzania klasą i kompetencji miękkich.
Źródła
- Roy N., Merrill R. M., Thibeault S., Parsa R. A., Gray S. D., Smith E. M., „Prevalence of voice disorders in teachers and the general population”, Journal of Speech, Language, and Hearing Research, t. 47(2), s. 281-293, 2004.
- Roy N. et al., „Voice amplification versus vocal hygiene instruction for teachers with voice disorders: a treatment outcomes study”, Journal of Speech, Language, and Hearing Research, t. 45(4), s. 625-638, 2002.
- Rowe M. B., „Wait time: slowing down may be a way of speeding up!”, Journal of Teacher Education, t. 37(1), s. 43-50, 1986.
- Brooks A. W., „Get excited: reappraising pre-performance anxiety as excitement”, Journal of Experimental Psychology: General, t. 143(3), s. 1144-1158, 2014.
P.S. Chcesz ćwiczyć te umiejętności z nauczycielami z całej Europy dzięki dofinansowaniu z Erasmus+? Pobierz nasz katalog kursów i zobacz wszystkie kursy z komunikacji i kompetencji miękkich.